Przerywamy supresję androgenową dla podniesienia poziomu PSA po radioterapii AD 9

Dłuższe niż oczekiwano medianowe przeżycie o 9 lat dla wszystkich pacjentów z biochemicznymi dowodami progresji choroby potwierdza potrzebę zmniejszenia toksyczności leczenia. Jednak nie można ekstrapolować na inne schematy leczenia stwierdzenie, że całkowity czas przeżycia nie został zmniejszony przy zastosowaniu metody okresowego leczenia deprywacji androgenów. Ponadto badanie to nie dotyczyło kwestii, kiedy i na jakim poziomie PSA powinno się rozpocząć leczenie; Poziom PSA wynoszący 3 ng na mililitr użyty jako kryterium kwalifikacji do tego badania został wybrany w celu ułatwienia naliczania. Chociaż wydaje się, że okresowa terapia deprywacji androgenów zapewnia ogólną korzyść jakości życia, w porównaniu z ciągłą terapią deprywacji androgenów, różnica nie jest tak głęboka, jak można się było spodziewać. Częściowo wyjaśnienie tego leży w harmonogramie oceny jakości życia, która była przeprowadzana w regularnych odstępach czasu w obu leczonych grupach bez względu na fazę leczenia (leczenie włączone lub wyłączone). Przez pierwsze 8 miesięcy obie badane grupy otrzymały identyczne leczenie. W ciągu kilku miesięcy po rozpoczęciu pierwszego okresu poza okresem leczenia (średni czas trwania, 20 miesięcy), zaobserwowaliśmy korzyść w grupie leczenia z przerwami. Później w okresie poza okresem leczenia efekt ten zmniejszył się z powodu rozcieńczenia przez pacjentów rozpoczynających kolejny cykl leczenia. Im dłuższy czas od randomizacji, tym bardziej prawdopodobne jest, że pacjenci z grupy leczenia przerywanego byli rozdzielani między fazami leczenia i nieleczenia. Korzyści jakości życia dla poszczególnych pacjentów mogą zależeć od cyklu leczenia, statusu w odniesieniu do odzyskiwania testosteronu i wieku.
Nie zdefiniowano jeszcze roli czynników predykcyjnych, takich jak wiek, punktacja Gleasona i kinetyka PSA w doborze pacjentów do leczenia przerywanego. Czas potrzebny do podwojenia poziomu PSA przed wprowadzeniem do badania nie był dostępny, ale stratyfikację zaplanowano na podstawie przedziału od zakończenia radioterapii (od do 3 lat w porównaniu z> 3 latami) jako substytutu podwojenia czas. Mężczyźni, którzy zostali poddani radioterapii przez ponad 3 lata, zanim zostali włączeni do badania, mieli lepsze przeżycie zależne od choroby (Tabela 3), bez znaczącej różnicy w zależności od leczenia, które otrzymali (P = 0,65). Co więcej, nie było znaczącej różnicy w efektach leczenia według wyniku Gleasona, ale była to nieplanowana analiza podgrupy, a próba nie była zasilana, aby wykryć różnicę tej wielkości. To, czy punktacja Gleasona powinna być stosowana w doborze pacjentów do przerywanej terapii pozbawiającej androgenu pozostaje kwestią oceny klinicznej (ryc. S3 w Dodatku Uzupełniającym).
Ta próba rodzi prowokacyjne pytania. Nieistotny wzrost liczby zgonów z innych przyczyn wśród pacjentów z grupy leczenia ciągłego nie może być przypisany żadnemu szczególnemu rodzajowi efektu toksycznego. Chociaż oszczędności wynikające z ograniczenia używania narkotyków w grupie leczenia przerywanego (około jednej trzeciej tej w grupie leczenia ciągłego) mogą być częściowo zrekompensowane przez wymaganie bliższej obserwacji, co może mieć nieokreślone korzyści zdrowotne .
Przerywane podejście do deprywacji androgenów u mężczyzn z podwyższonym poziomem PSA po ostatecznej radioterapii nie powoduje gorszego przeżycia w porównaniu z ciągłym niedoborem androgenów. Chociaż odzyskanie testosteronu nie było uniwersalne, zaobserwowano korzyści w niektórych aspektach jakości życia. Wyniki te nie mogą być ekstrapolowane na inne schematy przerywanego leczenia lub charakterystyki choroby.
[patrz też: dentofobia, dentysta Kraków, stomatologia implanty ]

Powiązane tematy z artykułem: dentofobia dentysta Kraków stomatologia implanty